Nowy wynalazek do samobójstwa poprzez kapsułę Sarco przełamuje tamę dla ochrony życia.
Po kanadyjskim programie eutanazji następuje to, czego krytycy obawiali się od dawna: Gwałtowny wzrost "śmierci na żądanie".
Szwajcaria, która od dawna znana jest z liberalnych przepisów dotyczących wspomaganego samobójstwa, musi teraz zmierzyć się
z kolejnym nowym modelem biznesowym, jakim jest samobójstwo.
Kontrowersyjna kapsułka samobójcza "Sarco-Pod" jest obecnie przedmiotem gorącej debaty w kantonie Schaffhausen.
Kapsuła Sarco, w pełni zautomatyzowana kapsuła gazowa w kształcie trumny wyprodukowana przy użyciu drukarki 3D, została
zaprojektowana w celu umożliwienia samodecydowania o śmiercici.
Po wzięciu udziału w ankiecie online w celu określenia swojej wolnej woli, otrzymujesz
kod dostępu i masz dojście do kapsuły śmierci.
W środku znajdziesz dźwignię, którą wystarczy obrócić. Po około 30 sekundach stracisz przytomność.
23 września 2024 r. w lesie w kantonie Schaffhausen miało miejsce pierwsze śmiertelne użycie kapsuły.
W rezultacie zmarła 64-letnia Amerykanka. Kobieta celowo udała się do Szwajcarii w tym celu.
Philip Nitschke, wynalazca kapsuły i prezes firmy "Exit International", obserwował śmierć kobiety za
pośrednictwem transmisji wideo na żywo z Holandii.
Następnie policja w Schaffhausen aresztowała wszystkie osoby obecne na miejscu
zdarzenia - za podżeganie i pomoc w samobójstwie.
Nitschke również został aresztowany, a jego komputery i prototyp Sarco zostały skonfiskowane.
Nitschke przebywa w areszcie do 8 października 2024 roku. 371 innych osób wciąż znajduje
się na liście oczekujących na śmierć w kapsule.
Władze wciąż potrzebują więcej wyjaśnień. Jedno jest pewne: politycy starają się
skonkretyzować ramy prawne dotyczące śmierci Sarco.
Dyskusja toczy się pełną parą i ze wszystkich stron można usłyszeć różne, czasem bardzo poruszające
powody i historie przemawiające za korzystaniem z kapsuły.
"Samostanowienie" to tutaj bardzo modne słowo.
Posłuchajmy jednak przykładu kanadyjskiego programu Maid : Nie chodzi już "tylko" o eutanazję dla dorosłych.
Nawet dzieci bez minimalnego limitu wieku mogą skorzystać z "samodzielnie wybranego",
"samodzielnie określonego" zakończenia swojego życia.
Dzieci mają być abortowane z "zabójstwem postnatalnym". A który autorytet moralny decyduje, gdzie przebiega granica?
Jeśli szwajcarscy politycy nie są w stanie położyć kresu takim zjawiskom, jak uproszczone samobójstwo, pozostaje nam
tylko patrzeć, jak tama pęka, a my tutaj, w naszym europejskim sąsiedztwie, znów legalnie składamy dzieci w ofierze.
Ale posłuchaj poniższego programu, aby dowiedzieć się, jak daleko Kanada już przoduje.
Jesteś biedny, przygnębiony, niepełnosprawny lub w inny sposób społecznie
nieakceptowany? Więc zamiast tego wybierz piękną śmierć!
Każdy, kto słyszy takie stwierdzenie, myśli, że źle usłyszał!
Jednak to lub coś podobnego może wkrótce stać się sloganem kanadyjskiego rządowego
programu eutanazji - Medical Assistance in Dying.
W kanadyjskim przemyśle eutanazyjnym rozszerzono plany dotyczące wspomaganego samobójstwa.
To usankcjonowane przez państwo i zorganizowane samobójstwo, które istnieje od kilku lat, przybiera coraz bardziej zawiłe formy.
Nie można zaprzeczyć, że istnieje tu pewne podobieństwo do filmu science fiction "Soylent Green", w którym ludzie z radością
umierają dla wspólnego dobra, zamiast być niewygodnym balastem.
Kanada postanowiła zdefiniować samobójstwo poprzez śmiertelny zastrzyk jako opiekę zdrowotną.
Nie tylko pojawiają się apele o udostępnienie tej opcji dzieciom w wieku 12 lat. Teraz dwóch filozofów z
Uniwersytetu w Toronto argumentuje nawet, że eutanazja ubogich powinna być społecznie akceptowalna.
Kayla Wiebe, doktorantka filozofii, i bioetyk Amy Mullin, profesor filozofii, piszą w Journal of Medical Ethics:
"To niedopuszczalne, że ludzie, którzy już cierpią z powodu niesprawiedliwych warunków
społecznych, są zmuszeni czekać na poprawę tych warunków.
Zalecane rozwiązanie powinno być uznawane za podejście ograniczające szkody i postrzegane jako "mniejsze
zło" między dwiema mniej lub bardziej idealnymi opcjami".
Mówiąc prostym językiem, obie panie mówią, że są tylko dwie opcje: nieszczęśliwe życie bez nadziei
na pomoc lub poprawę, albo "piękne samobójstwo".
Chociaż Wiebe i Mullin opisują to jako "najgorszy scenariusz", ścisła implikacja jest taka, że takie osoby
znajdujące się w niekorzystnej sytuacji mają prawo do podejmowania własnych decyzji dotyczących ich życia.
Ich zdaniem każdy powinien mieć prawo do decydowania o tym, czy jego życie jest warte życia, a decyzja ta powinna być szanowana.
Chociaż stwierdziła, że to rozwiązanie jest tragiczne, nadal byłoby najlepszym "podejściem do ograniczania szkód".
To nieuchronnie rodzi pytanie, dla kogo takie nieludzkie rozwiązania są najbardziej szkodliwe.
Aby wzmocnić swoje twierdzenie, że samobójstwo jest "etycznie akceptowalne", obie panie wykorzystują
przerażające historie obywateli Kanady, którzy muszą uciekać się do eutanazji z powodu braku pomocy społecznej.
Biorąc pod uwagę szybki rozwój kanadyjskiego systemu wspomaganego samobójstwa i determinację rządu Trudeau do
jego dalszego rozszerzania, propozycje takie jak ta powinny być traktowane ze śmiertelną powagą.
Zamiast politycznego przywództwa robiącego wszystko, co w jego mocy, by za wszelką cenę naprawić sytuację i uczynić życie takich
cierpiących bardziej znośnym, "samobójstwo" jest tu nie tylko faworyzowane, ale
proponowane jako najbardziej akceptowalne rozwiązanie.
Ten, kto przedkłada śmierć nad życie obywateli swojego narodu, popełnia zbrodnię.
A każdy, kto nie walczy o ochronę życia swoich bliźnich za wszelką cenę i nie pomaga uczynić go bardziej znośnym, nie
może nazywać siebie ani działać jako przedstawiciel ludu.