Merhaba, ben Torgau'dan Karina.
Belki bu fotoğrafı tarih kitaplarından hatırlıyorsunuzdur.
Rus ve Amerikan askerlerinin Nisan 1945'te Torgau'da Elbe Nehri üzerinde el sıkıştıklarını gösteriyor.
Bu olay o dönemde tüm dünyada yankı uyandırmış ve İkinci Dünya Savaşı'nın bitişini simgelemiştir.
Doğu Almanya'da bir çocuk olarak Joe Polowski ve diğer savaş gazilerinin burada
yaşadıklarını gördüm, çünkü burada bir anma kültürü vardı.
[Ben şahsen her insanın içinde ilahi bir haysiyet taşıdığına inanıyorum.
Bu yüzden cinayetlerden ve bizi birbirimize düşüren ağza alınmayacak propagandalardan hoşlanmıyorum.
Taraf tutma beklentisine direniyorum.
Çünkü her savaşta iki taraftan da oğullar ve babalar ölür, ama savaştan sorumlu olanlar asla.
Elbe'deki karşılaşma 80 yıldan kısa bir süre önceydi ve Savunma Bakanı Pistorius yine savaş tamtamları çalıyor.
"2029 yılına kadar savaşa hazır olmalıyız" dedi.
Eski Bakan Gabriel'in şu sözlerini aktarıyorum: "Putin'e net bir sinyal göndermeliyiz: bu
savaşı durdurun - yoksa biz de size saldırırız."
Bu yüzden kendime soruyorum: "Biz" kimiz ki zaten?
Gabriel ve Pistorius kesinlikle değil.
Kocam ve oğullarım olması daha muhtemel.
Beni harekete geçiren de bu, çünkü savaşta ve savaşın sonunda yaşananları büyükannem,
büyükbabam ve akrabalarımın anlattıklarından biliyorum.
[İşte birkaç örnek:
Amcam 17 yaşındayken Wehrmacht'ta askere alındı.
Kendi isteği dışında, çünkü çıraklık eğitimini tamamlamıştı ve babasının değirmenini devralmak istiyordu.
Rus esaretinde 19 yaşında öldü.
Annem onun üniformasıyla bahçeden çıkarken gözleri yaşlı bir şekilde ağladığını hep hatırlar.
Birbirlerini bir daha hiç görmemişler ve kız da adamın nereye gömüldüğünü asla öğrenememiş.
[Savaşın sonlarına doğru küçük bir kızken kendisi de bir Rus subayının kucağına oturmuştur.
Adı "Irene" idi ve onu çok seviyordu çünkü ona evde çok özlediği kendi kızı "Irena "yı hatırlatıyordu.
Onunla ilgili güzel anıları vardı.
Aynı zamanda, ablası (teyzem) köyünde korkunç tecavüzler gerçekleştiren Sovyet ordusu askerlerinden kaçmak için günlerce
tavan arasındaki bir odun yığınının arkasında saklanmış.
Askerler bu yığından odun almaya devam ederken, o da arkadan yeni odunlar yığmaya çalışıyordu.
80 yaşının üzerindeyken bana şöyle dedi: "Dua etmeyi orada öğrendim!"
[Ve bana istisnasız tüm savaşan taraflarca işlenen çok sayıda savaş suçunu anlattı.
Yunan filozof Antisthenes, "Savaş, götürdüğünden daha fazla kötü insan yaratır" derken muhtemelen haklıydı.
[Annem ayrıca Dresden bombalandığında gökyüzünün kırmızıya boyandığını, ailesinin komşu
kasaba Torgau'da bunu hala görebildiğini anlattı.
[Babam burada, Torgau'da her sabah gerçekleşen silahlı çatışmaların sesini hatırlıyordu.
Torgau'da idam edilenler arasında emirleri reddeden Alman askerleri de vardı.
Muhtemelen 1943-45 yılları arasında İmparatorluk Divan-ı Harbi Berlin'den Torgau'daki Zinna Kalesi'ne taşınmıştı.
Babam o zamanlar 13 yaşındaymış.
[Büyükbabam ilk olarak bir kaza nedeniyle Volkssturm'a alındı.
Limburg an der Lahn'da Amerikalılar tarafından esir alındı.
Geri döndüğünde hala 54 kilogram ağırlığında ve yaklaşık 1.80 metre boyundaydı.
Sarışın bir kadın olarak bıraktığı karısını saçları ağarmış bir halde buldu.
Bugün Torgau'daki insanları barış için çalışmaya iten şey, Almanlar olarak iki dünya savaşından ders almış olmamız ve
eski Doğu Almanya'da bir tür anma kültürünün var olmasıdır.
Kulağa ütopik gelse ve belki de tarihte hiç işe yaramamış olsa da, bir gün artık savaş olmayacağını hayal ediyorum
çünkü biz insanlar birbirimize düşman olmayı reddediyoruz.
Biz bir insanlık ailesiyiz, büyük bir insan organizmasıyız.
[Dünya çapındaki tüm annelere sesleniyorum: Çağrı emirlerini yırtıp atın!
[Dünyadaki tüm erkeklere sesleniyorum: savaş tamtamları yeniden çalmaya başladığında, gitmeyin!
Belki de yarışmayacağınızı bildirmek için onlara şimdi yazarsınız.
[Ve her birinize sesleniyorum: Kendinizi diğer halklara karşı kışkırtmaya izin vermeyin!
[Onların yalanlarına ve propagandalarına değil, kalbine kulak ver!