De regio Xinjiang in het noordwesten van China staat onder streng digitaal toezicht.
De regio heette vroeger Turkestan.
De etnische groep Oeigoeren die daar woont is moslim, spreekt een Turkse taal en schrijft Arabisch.
In de 18e eeuw werd hun land overmeesterd en opgenomen in het Chinese rijk.
Ze hebben niets gemeen met de Han-Chinezen, de eigenlijke bevolking van China.
De internationale VN-wet inzake vrij zelfbestuur is niet van toepassing op de Oeigoeren.
Omdat hun grondgebied enorm rijk is aan natuurlijke hulpbronnen.
Het communistische regime van China wil niet zonder.
In plaats daarvan heeft het deze regio veranderd in een enorme openluchtgevangenis waarin de Oeigoeren niet
alleen volledig worden rechteloos gemaakt en lastiggevallen, maar ook systematisch worden gedecimeerd.
Met behulp van heropvoedingskampen, de vernietiging van historische en religieuze gebouwen en
100.000 gedwongen sterilisaties en abortussen.
WEF-oprichter Klaus Schwab prijst het Chinese regime als voorbeeldig en navolgenswaardig voor de hele wereld.
Schwab onthult dus waar de superrijken van dromen.
Maar wanneer in het verleden is een systeem gebaseerd op onderdrukking ooit in staat
geweest om op de lange termijn te overleven?