Η ομάδα συμφερόντων του Λιχτενστάιν INITIATIVE A προσκλήθηκε σε ενημερωτική εκδήλωση με θέμα
τη συνθήκη για την πανδημία του ΠΟΥ με τον δικηγόρο Philipp Kruse στις 7 Φεβρουαρίου 2024.
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ Το Α σημαίνει αρχή, επανεκτίμηση και αποσαφήνιση.
Στην παρουσίασή του, ο Philipp Kruse θα εξετάσει τους δεσμούς μεταξύ της συνθήκης για την
πανδημία και των διεθνών υγειονομικών κανονισμών.
Με τον τρόπο αυτό, εξηγεί απλά και ξεκάθαρα τι διακυβεύεται, ιδίως λόγω των αλλαγών
στους διεθνείς υγειονομικούς κανονισμούς.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για αυτά τα ευγενικά λόγια γνωριμίας και για το θερμό καλωσόρισμά σας.
Θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας ότι είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα να μπορώ να σας μιλήσω απόψε.
Σήμερα έχουμε μαζί μας τον κληρονομικό πρίγκιπα του Λιχτενστάιν.
Υψηλότατε, σας ευχαριστώ πολύ που βρήκατε το χρόνο να έρθετε εδώ απόψε.
Είναι μεγάλη τιμή για μένα να μπορώ να το φέρω αυτό πιο κοντά σας.
Αλλά είναι επίσης μεγάλη τιμή για μένα το γεγονός ότι πολλά μέλη του Κοινοβουλίου του Λιχτενστάιν,
δηλαδή εκπρόσωποι του λαού, βρίσκονται εδώ για να αποκτήσουν μια εικόνα αυτού του θέματος.
Και τέλος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, θα ήθελα να σας καλωσορίσω θερμά, εσάς που ήρθατε
εδώ, και να σας ευχαριστήσω για την ανοιχτή σας στάση απέναντι σε αυτό το θέμα.
Επιτρέψτε μου να πω εκ των προτέρων ότι ο τίτλος του αποψινού προγράμματος
είναι: Οι συνθήκες του ΠΟΥ για την πανδημία.
Και φυσικά αυτό αναφέρεται στα δύο νομικά μέσα που συζητούνται και διαπραγματεύονται επί του παρόντος.
Στα τέλη του 2021, σχεδόν δύο χρόνια μετά την έναρξη της πανδημίας, ο ΠΟΥ και τα κράτη μέλη του αποφάσισαν
να μεταβιβάσουν περισσότερες αρμοδιότητες στον ΠΟΥ, επειδή πίστευαν ότι ολόκληρος ο κόσμος ήταν
απροετοίμαστος το 2020, στις αρχές του 2020, απροετοίμαστος για το φαινόμενο COVID-19
και ότι ο ΠΟΥ είχε αντιδράσει πολύ αδύναμα.
Στη συνέχεια, συγκλήθηκε έκτακτη Γενική Συνέλευση τον Δεκέμβριο, στις αρχές Δεκεμβρίου 2021, όπου
αποφασίστηκε η διαπραγμάτευση και η παροχή δύο ξεχωριστών νομικών πράξεων μέσω δύο ομάδων εργασίας,
οι οποίες αποτελούν τους πυλώνες για μια νέα δομή του ΠΟΥ, μια διευρυμένη αρμοδιότητα του ΠΟΥ.
Και γι' αυτό πρέπει πάντα να μιλάμε για δύο συμβάσεις.
Το ένα είναι η συνθήκη για την πανδημία που είναι τώρα στα χείλη όλων, μια πραγματική νέα συνθήκη που δεν
υπήρχε προηγουμένως και για την οποία απαιτείται πλειοψηφία δύο τρίτων στην Παγκόσμια
Συνέλευση Υγείας τον Μάιο για να ψηφιστεί.
Η άλλη είναι η προσαρμογή μιας υφιστάμενης διεθνούς συνθήκης.
Αυτοί είναι οι διεθνείς υγειονομικοί κανονισμοί.
Οι διεθνείς υγειονομικοί κανονισμοί αποτελούν επίσης συνθήκη του διεθνούς δικαίου.
Και επειδή, σύμφωνα με τη λογική του καταστατικού του ΠΟΥ, αυτοί οι διεθνείς υγειονομικοί κανονισμοί είναι
μόνο τεχνικές κατευθυντήριες γραμμές, γράφτηκε τότε στο καταστατικό του ΠΟΥ ότι για τέτοιες
κατευθυντήριες γραμμές υγείας απαιτείται μόνο απλή πλειοψηφία της Παγκόσμιας Συνέλευσης του ΠΟΥ.
Έτσι, τον προσεχή Μάιο μια απλή πλειοψηφία με συνέπεια την αυτόματη θέση σε ισχύ.
Λοιπόν, αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, διότι ακριβώς σε αυτούς τους πραγματικά τεχνικούς
κανονισμούς για την υγεία εδράζονται οι πιο σοβαρές αλλαγές, πολύ ισχυρότερες
αλλαγές από ό,τι στη συνθήκη για την πανδημία.
Και γι' αυτό, λόγω του περιορισμένου χρόνου, θα περιοριστώ απόψε αποκλειστικά στις
ισχυρότερες επιπτώσεις των προσαρμογών στους διεθνείς υγειονομικούς κανονισμούς.
Αυτό σημαίνει ότι δεν θα διατυπώσω τεχνικά σχόλια σχετικά με τη νέα συνθήκη για την
πανδημία, αλλά θα επικεντρωθώ στην προσαρμογή των διεθνών υγειονομικών κανονισμών.
Έχετε περίπου ακούσει ποιος είμαι.
Πήρα πτυχίο δικηγόρου στην Ελβετία, στη Βέρνη.
Είμαι Ελβετός, υπηρέτησα την ελβετική στρατιωτική μου θητεία και είμαι δικηγόρος από το 1997,
δικηγόρος επιχειρήσεων με ειδίκευση στο φορολογικό δίκαιο και αποφάσισα υπέρ μου στο τέλος του 2020:
Θα ήθελα να συμβάλω στην αναθεώρηση των κρατικών μέτρων μέσω δικαστικών διαδικασιών, σε έναν λόγο
βασισμένο στη λογική, σε έναν συνταγματικό λόγο.
Και έτσι, πριν από δύο χρόνια, άρχισα να ενδιαφέρομαι όλο και περισσότερο για τον ΠΟΥ,
γι' αυτό και ειδικεύτηκα σε αυτόν τον τομέα.
Ωστόσο, μπορώ να σας πω ότι πρόκειται για μια δραστηριότητα pro bono, η οποία όμως μου προσφέρει
μεγάλη τιμή όταν μου επιτρέπεται να μιλάω σε βουλευτές, σε πολιτικούς, αλλά και σε ενδιαφερόμενους πολίτες.
Και τώρα, επειδή έχουμε πραγματικά πολύ λίγο χρόνο, θα πάμε κατευθείαν στο medias res.
Επικεντρώνομαι στις πιο σημαντικές, τις πιο ουσιαστικές προτάσεις προσαρμογής
αυτών των διεθνών υγειονομικών κανονισμών.
Και στη συνέχεια θα σας δώσω τη δική μου συνταγματική αξιολόγηση και θα
σχολιάσω επίσης την ερώτηση στο τέλος:
Ποιος χρηματοδοτεί στην πραγματικότητα αυτόν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας;
Και πού βρίσκονται οι κινητήριες δυνάμεις;
Είναι τα ίδια τα κράτη που χρηματοδοτούν τον ΠΟΥ μέσω των εισφορών τους
ή υπάρχουν άλλες δυνάμεις που δρουν;
Οι Διεθνείς Κανονισμοί Υγείας (ΔΚΥ)
Εάν μεταβείτε στην αρχική σελίδα του ΠΟΥ, θα δείτε κάτι τέτοιο (εμφανίζεται η εικόνα της αρχικής σελίδας).
Βλέπουμε ιδιαίτερα ανησυχητικές προσαρμογές σε έξι τομείς.
Σε έξι τομείς - θα τους εξετάσω έναν προς έναν.
Δεν θα χρειαστούν όλες οι περιοχές τον ίδιο χρόνο, οι τρεις πρώτες λίγο
περισσότερο, οι τρεις τελευταίες λίγο λιγότερο.
Θα ήθελα να σας δείξω όλα όσα σας παρουσιάζω, μπορείτε να τα δείτε από
αυτούς τους υγειονομικούς κανονισμούς.
Μπορείτε να το διαβάσετε αυτό.
Δεν το επινόησα εγώ αυτό.
Και, φυσικά, υπάρχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί σχετικά με το καθεστώς διαπραγμάτευσης:
Διαβάζουμε ξανά και ξανά όταν επίσημοι εκπρόσωποι, όπως η διπλωμάτης Nora Kronig σε
συνέντευξή της στην Neue Zürcher Zeitung στις 5 Δεκεμβρίου 2023, σχολιάζουν αυτό:
Αυτές οι τρέχουσες προτάσεις προσαρμογής δεν είναι έγκυρες.
Κοιτάξτε, διαπραγματευόμαστε και θα συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε μέχρι την έναρξη της Παγκόσμιας
Συνέλευσης Υγείας και θα πρέπει να μιλήσουμε για το τι θα είναι διαθέσιμο τότε, τι θα ψηφιστεί τότε.
Φυσικά, δεν έχει εντελώς άδικο.
Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται και θα υπάρξουν πολλές προσαρμογές.
Αλλά αυτές οι περιοχές εδώ θα μείνουν.
Και γιατί;
Γιατί γι' αυτό μιλούν συνεχώς οι πολιτείες.
Και θα ήθελα με την ευκαιρία αυτή να σας το πω αυτό.
Αυτοί είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι αυτού του νέου κανονισμού του ΠΟΥ.
Και δεν θα εξαφανιστούν μέχρι τον επόμενο Μάιο.
Τώρα το πρώτο σημείο:
Μπορούμε να δούμε από διάφορες ρήτρες εδώ ότι ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ, ο Δρ Tedros,
επεκτείνει μαζικά τις επιλογές του για την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης.
Υπάρχουν πολλές διατάξεις με τις οποίες μπορούμε να το αναγνωρίσουμε αυτό.
Με άλλα λόγια, αν κάποιος επιτρέπεται να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία,
αυτό μου έχει πει το ομοσπονδιακό δικαστήριο σε όλες τις δικαστικές μου υποθέσεις μέχρι στιγμής:
Σε περιόδους πανδημίας, οι αρχές έχουν ένα εκτεταμένο περιθώριο διακριτικής ευχέρειας και εμείς ως
ομοσπονδιακό δικαστήριο δεν μπορούμε να παρέμβουμε σε αυτό το περιθώριο διακριτικής
ευχέρειας, εκτός εάν αποδειχθεί ότι οι αρχές ενήργησαν αντίθετα προς τον ΠΟΥ.
Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;
Αυτό σημαίνει ότι το ομοσπονδιακό δικαστήριο της Ελβετίας έχει μέχρι στιγμής λάβει τη θέση ότι
Όσο υπάρχει διεθνής κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία, ισχύει το δίκαιο του ΠΟΥ.
Αυτό ήταν το παρελθόν.
Ωραία, και θα γίνει ακόμη πιο σημαντική στο μέλλον.
Έτσι μοιάζει το έγγραφο όταν το αναζητάτε στο Διαδίκτυο.
Οι προτάσεις προσαρμογής βρίσκονται στο δημόσιο τραπέζι από την 1η Δεκεμβρίου περίπου, 30 Νοεμβρίου 2022.
Στη συνέχεια, επανεκδόθηκαν στις 6 Φεβρουαρίου 2023 σε ελαφρώς πιο
ελκυστική μορφή με πανομοιότυπο περιεχόμενο.
Με άλλα λόγια, όλα όσα σας παρουσιάζω τώρα βρίσκονται στο τραπέζι για πάνω από
ένα χρόνο και είναι διαθέσιμα στο κοινό.
Υπάρχει λοιπόν αυτή η διεθνής κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία, ποια είναι η
νομική βάση για αυτή τη διεθνή κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία;
Παρεμπιπτόντως: Δημόσια Έκτακτη Ανάγκη Υγείας Διεθνούς Ανησυχίας PHEIC.
Και επειδή έχουμε λίγη πίεση χρόνου, θα μιλήσω ίσως για την PHEIC ή τη Διεθνή Έκτακτη Ανάγκη Υγείας.
Και αυτό είναι ήδη νομικά δεσμευτικό στους κανονισμούς για την υγεία από το 2007,
οι οποίοι είναι κατοχυρωμένοι στο άρθρο 12.
Αυτό προϋπήρχε.
Και με βάση αυτό, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την πανδημία του
κορονοϊού κηρύχθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2020.
Αυτό διατηρήθηκε μέχρι τις αρχές Μαΐου 2023.
Δηλαδή τρία χρόνια και τρεις μήνες, είχαμε μια παγκόσμια υγειονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Για παράδειγμα, οι εγκρίσεις έκτακτης ανάγκης για εμβόλια που διαφορετικά δεν θα
υπήρχαν συνδέονται με κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Αυτή είναι η τρέχουσα νομική κατάσταση.
Τι νέο υπάρχει;
Εδώ έχω αντιγράψει από το κείμενο - τώρα όχι μόνο μια διεθνής παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την
υγεία θα πρέπει να είναι δυνατή, αλλά και μια περιφερειακή κατάσταση έκτακτης ανάγκης για
την υγεία ή ένα προκαταρκτικό στάδιο για μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία.
Θα μπορούσε να είναι ότι ... Έχουμε επίσης άλλες διατάξεις, ακριβώς
σε αυτές τις προσαρμογές, όπου λέει:
Πιθανοί κίνδυνοι που δεν έχουν ακόμη υλοποιηθεί θα μπορούσαν επίσης να
οδηγήσουν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Εδώ μπορούμε ήδη να δούμε ότι είναι μια επέκταση, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση τα πάντα.
Το παρόν άρθρο 12 περιλαμβάνει ένα δέντρο αποφάσεων στο παράρτημα 2.
Και σε αυτό το δέντρο αποφάσεων, έχουν εισαχθεί, τρόπον τινά, νέα σημεία, τα οποία θα έπρεπε να
είναι επαρκή από μόνα τους, σύμφωνα με την προηγούμενη διατύπωση, ένα χρόνο ήδη στο τραπέζι.
Για παράδειγμα, μια ανθρώπινη γρίπη που προκαλείται από έναν νέο υπότυπο, δηλαδή μια ανθρώπινη γρίπη που
προκαλείται από έναν νέο υπότυπο, μπορεί να αποτελέσει την προϋπόθεση ή την αφορμή για την
κήρυξη έκτακτης ανάγκης για την παγκόσμια υγεία.
Ή μια σοβαρή λοίμωξη στην οποία δεν μπορεί να αποκλειστεί η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Πού μπορείτε να αποκλείσετε τη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο;
Στη συνέχεια, όλη αυτή η ιδέα: Μία ΥΓΕΙΑ, που είναι μια έννοια, που είναι ένα ολόκληρο σώμα σκέψης που
έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών επιστημονικών άρθρων εδώ και περίπου 15 χρόνια, το οποίο τελικά
υποθέτει ότι μια απειλή, μια απειλή για την υγεία δεν προέρχεται μόνο από ιούς, αλλά μπορεί επίσης
να προέρχεται από το περιβάλλον, από τον ζωικό κόσμο, από τη μείωση της βιοποικιλότητας.
Τίποτα από αυτά δεν αμφισβητείται.
Αλλά όλα αυτά μπορούν να αποτελέσουν έναν λόγο, μια πρόφαση, για να κηρυχθεί μια
παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία.
Με άλλα λόγια, σε ακραίες περιπτώσεις, η άνοδος των επιπέδων CO2 ή η άνοδος της θερμοκρασίας - έχουμε ήδη
πολύ σαφείς δηλώσεις από τον Tedros προς αυτή την κατεύθυνση - μπορεί, κατά τη γνώμη του, να
αποτελέσει τη βάση ή την αφορμή για μια παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία.
Λένε: έχουμε υψηλότερες θερμοκρασίες, έχουμε περισσότερες καρδιακές προσβολές, επειδή
έχουμε περισσότερες καρδιακές προσβολές, πρέπει να θεσπίσουμε μέτρα για την υγεία.
Ή το είδατε πέρυσι το καλοκαίρι: Σχέδια έκτακτης ανάγκης για τη θέρμανση στη Γερμανία.
Τι σημαίνει αυτό;
Αυτό σημαίνει ότι ο κατάλογος των προϋποθέσεων - λέω προφάσεις - για μια πανδημία, και συνεπώς για
την κήρυξη έκτακτης ανάγκης, επεκτείνεται στο άπειρο.
Δεν μπορεί πλέον να περιοριστεί.
Αυτό το λέμε εμείς, οι δικηγόροι το λένε αυθαιρεσία.
Όταν μπορείτε να πείτε για οποιονδήποτε λόγο: Από σήμερα, υπάρχει και πάλι
κατάσταση έκτακτης ανάγκης, χωρίς σύνορα.
Υπάρχει έλλειψη σαφών προτύπων.
Έχουμε απαγόρευση της αυθαιρεσίας σε όλα σχεδόν τα συντάγματα.
Και έχουμε αντικαταστήσει την αυθαιρεσία των απολυταρχικών ηγετών με την αρχή της νομιμότητας.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχουν σαφείς προδιαγραφές και να είναι δυνατός ο έλεγχός τους.
Αυτό είναι το πρώτο σημείο κριτικής.
Ποιος προστατεύει στο τέλος - ποιος πατάει το κουμπί της διακοπής;
Ποιος λέει πότε μια πανδημία δεν είναι πλέον απαραίτητη;
Ποιος μπορεί να πει;
Κανείς, εκτός αν συγκεντρωθεί ολόκληρη η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας και το απαιτήσει.
Έτσι, αυτά είναι μερικά από τα βασικά στοιχεία κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος που επηρεάζονται εδώ.
Θα επανέλθω σε αυτό στο τέλος της συνολικής μου αξιολόγησης.
Θέλω να πω ότι έχουμε βασικά στοιχεία του συντάγματός μας σε κάθε χώρα, είτε στο Λιχτενστάιν
είτε στην Ελβετία, τα οποία αποτελούν τις προϋποθέσεις για να έχουμε δημοκρατία.
Και είναι αναγνωρίσιμες, είναι προσδιορίσιμες, όπως ακριβώς οι ζωτικές λειτουργίες του
ανθρώπου, όπως η αναπνοή, η κυκλοφορία του αίματος, το ανοσοποιητικό σύστημα και ο ύπνος.
Αν απλά απενεργοποιήσετε ένα από αυτά τα στοιχεία, το άτομο θα πεθάνει αργά ή γρήγορα.
Κάθε δημοκρατία έχει τέτοιες βασικές απαιτήσεις.
Ας προχωρήσουμε περαιτέρω.
Συχνά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όταν αυτό αναφέρεται, διαψεύδεται ή γίνεται η
δήλωση: Όλα αυτά είναι απλώς μια σύσταση.
Ναι, στο παρελθόν, ίσως να εννοούνταν έτσι, και στην πραγματικότητα, αν κοιτάξετε το σύνταγμα της
ΠΟΥ, το άρθρο 2, και διαβάσετε όλο αυτό, αυτόν τον μακρύ κατάλογο, τότε καταλήγετε στο συμπέρασμα:
Ο ΠΟΥ σχεδιάστηκε ως διεθνής συμβουλευτικός οργανισμός.
Παρέχει τεχνογνωσία, μια πλατφόρμα, αυτοί είναι οι ειδικοί και μπορείτε να αποκτήσετε τη γνώση εκεί.
Αυτή ήταν η βασική ιδέα.
Γιατί λέω τώρα ότι αυτές οι συστάσεις είναι δεσμευτικές;
Αναφέρω τρία άρθρα των προτεινόμενων τροποποιήσεων ως απόδειξη.
Άρθρο 1 Ορισμός άρθρου
Μέχρι στιγμής, οι συστάσεις αυτές [...] έχουν χαρακτηριστεί ως μη δεσμευτικές.
Η μη δεσμευτικότητα ως χαρακτηριστικό χαρακτήρα θα πρέπει ή θα πρέπει να διαγραφεί.
Η παρούσα πρόταση βρίσκεται στο τραπέζι εδώ και ένα χρόνο.
Αυτό είναι το πρώτο σημείο. Στη συνέχεια, το δεύτερο στοιχείο των προτάσεων: ρθρο 13 Α
Λέει - θα το μεταφράσω άμεσα - ότι τα συμβαλλόμενα μέρη αναγνωρίζουν την ΠΟΥ ως την ηγετική ή ηγετική και
συντονιστική αρχή και - εδώ έρχεται - ότι ([...] αναλαμβάνουν την υποχρέωση να
ακολουθούν [...] = αγγλική νομική γλώσσα):
Αναλαμβάνετε να ακολουθήσετε τις συστάσεις του ΠΟΥ.
Αναλαμβάνετε την υποχρέωση να συμμορφωθείτε με αυτές.
Εάν υπογράψετε μια τέτοια συνθήκη, τότε αποτελεί υποχρέωση βάσει του διεθνούς δικαίου.
Φυσικά, ναι, θα προχωρήσω περισσότερο. Θα έρθω στο επόμενο σημείο.
Άρθρο 42 Υπάρχον άρθρο, αλλά με ορισμένες προσθήκες.
Μέχρι στιγμής, έχει ειπωθεί μόνο σε σχέση με τα υγειονομικά μέτρα, τα οποία δεν είχαν ακόμη τη μορφή
συστάσεων, ότι αυτά θα πρέπει να δρομολογηθούν από τα κράτη μέλη [...] θα πρέπει να δρομολογηθούν
και να ολοκληρωθούν χωρίς καθυστέρηση [...].
Και τώρα εξακολουθούν να γράφουν σε αυτό το άρθρο:
Τι γίνεται με τις προσωρινές συστάσεις και τις μόνιμες συστάσεις που
προηγουμένως ήταν αμιγώς μη δεσμευτικές;
Θα... [...] ξεκινούν και ολοκληρώνονται χωρίς καθυστέρηση.
Πρέπει να ξεκινήσουν, να ξεκινήσουν και να ολοκληρωθούν χωρίς καθυστέρηση.
Αυτή είναι περίπου η ορολογία στο στρατό, στο στρατό.
Εκτελέστε αμέσως, μαρς.
Αυτό είναι διαταγή.
Ερμηνεία σύμφωνα με την αρχή της εμπιστοσύνης - οι συνθήκες, οι διεθνείς συνθήκες ερμηνεύονται σύμφωνα με
την αρχή της εμπιστοσύνης - δηλαδή σύμφωνα με τη Σύμβαση της Βιέννης
για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών.
Εξηγεί τα πάντα όμορφα.
Ένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να το αντιληφθεί αυτό ως κάτι άλλο εκτός από διαταγή.
Εν ολίγοις, ανέφερα μόνο τρία άρθρα. Υπάρχουν και άλλες ενδείξεις.
Το όλο θέμα, αν ένα κράτος το καθιστά νομικά δεσμευτικό, τότε αυτό αποτελεί
υποχρέωση βάσει του διεθνούς δικαίου.
Γιατί; Στο άρθρο 18 των υφιστάμενων υγειονομικών κανονισμών υπάρχει ένας κατάλογος πιθανών συστάσεων
που δεν είχαν προηγουμένως δεσμευτικό χαρακτήρα.
Και εδώ υπογράμμισα αυτό για το οποίο ανησυχώ ιδιαίτερα.
Συγκεκριμένα, η σύσταση ότι ένα κράτος μπορεί να απαιτήσει εμβολιασμό ή
άλλου είδους προφύλαξη, προφύλαξη.
Ή να εφαρμόσετε καραντίνα εδώ, για παράδειγμα, ή άλλα υγειονομικά μέτρα για τα ύποπτα άτομα.
Όποιος έχει παρακολουθήσει την ορολογία στα διάφορα διατάγματα τα τελευταία τρία χρόνια,
συμπεριλαμβανομένου του ελβετικού νόμου Covid-19, στα διατάγματα, συμπεριλαμβανομένου του νόμου για τις
επιδημίες, παρεμπιπτόντως: άτομα ύποπτα για μόλυνση.
Όλοι ήταν, εφόσον δεν μπορούσαν να αποδείξουν ότι είχαν εμβολιαστεί,
ανάρρωσαν ή είχαν αρνητικό τεστ, ή τρία Gs.
Και δύο G είχαν αναρρώσει ή εμβολιαστεί.
Όλοι οι άλλοι θεωρήθηκαν ύποπτοι για μόλυνση.
Και τα άτομα για τα οποία υπήρχαν υποψίες ότι είχαν μολυνθεί, υπόκειντο σε αυστηρότερα μέτρα,
πράγμα που σήμαινε ότι δεν είχαν πρόσβαση στα βασικά τους δικαιώματα ή στη δημόσια ζωή.
Και οι άνθρωποι αυτοί θα πρέπει οπωσδήποτε να τεθούν σε καραντίνα - στην Αυστραλία
έχουν κατασκευαστεί στρατόπεδα καραντίνας.
Δεν έχουν τεθεί σε λειτουργία σε μεγάλη κλίμακα, αλλά αυτό θα καταστεί δυνατό.
Δεν λέω ότι αυτό θα γίνει, αλλά θα είναι εφικτό.
Ναι, αυτή είναι μια δέσμευση.
Πολλοί άνθρωποι λένε τότε σε αυτό το σημείο: "Αλλά αυτό δεν θα εφαρμοστεί.
Μια δέσμευση χωρίς στρατιωτική επιβολή, κανείς δεν ενδιαφέρεται.
Ναι, αυτό μπορεί να είναι σωστό, αυτή η δήλωση για τις διεθνείς εθιμικές
συνθήκες όπου εμπλέκονται δικαιώματα αλιείας.
Εδώ, αν η πλειοψηφία των κρατών πιστεύει ότι υπάρχει έκτακτη ανάγκη υγείας, τότε αυτό έχει
στρατιωτική συνιστώσα για την πλειοψηφία των κρατών.
Τότε τι σχεδιάζεται;
Πρώτον, υπάρχει μια Επιτροπή Εφαρμογής που πρέπει να ελέγχει αν τα κράτη
εφαρμόζουν πράγματι αυτές τις προσαρμογές.
Η εν λόγω επιτροπή θα πρέπει να αναφέρει τη μη συμμόρφωση αυτή στη Συνέλευση Υγείας.
Στη συνέχεια, υπάρχει μια Επιτροπή Συμμόρφωσης, η οποία έχει παρόμοια αρμοδιότητα, και θα πρέπει να
υποβάλει έκθεση στη Συνέλευση Υγείας, δηλαδή τα πάντα σύμφωνα με τις νέες
προτάσεις μετά τη Συνέλευση Υγείας.
Και η υγειονομική συνέλευση, η οποία είναι υπεύθυνη, είναι υπεύθυνη για την παρακολούθηση
της εφαρμογής και μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις.
Όλα όσα αποφασίζει η πλειοψηφία της Συνέλευσης Υγείας πρέπει να γίνουν.
Και τότε μπορούν να αποφασιστούν οι κυρώσεις.
Γνωρίζετε ότι υπάρχουν κυρώσεις σε άλλα πλαίσια.
Στη συνέχεια, μην ξεχνάτε ότι υπάρχουν και άλλοι υπερκείμενοι οργανισμοί, όπως ο ΟΗΕ.
Ο ΟΗΕ μπορεί επίσης να λάβει μέτρα κατά των μελών που παρανομούν.
Στη συνέχεια, έχουμε τις συνήθεις εμπορικές κυρώσεις, για παράδειγμα, οι οποίες είναι
κυρώσεις της ΕΕ ή ταξιδιωτικοί περιορισμοί.
Εν ολίγοις, θα είναι δυνατόν να σφίξετε τις βίδες.
Αυτό μπορεί να είναι πολύ ευαίσθητο, ακόμη και αν δεν πρόκειται για στρατιωτικό στρατό που
μπορεί να εισβάλει επειδή ένα κράτος δεν το κάνει.
Και τέλος, ας μην ξεχνάμε την Παγκόσμια Τράπεζα.
Η Παγκόσμια Τράπεζα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη χρηματοδότηση του ΠΟΥ.
Η Παγκόσμια Τράπεζα μπορεί επίσης να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο στον επηρεασμό της πολιτικής με την
αυστηροποίηση των όρων δανεισμού για ολόκληρες χώρες.
Εντάξει, ενδιάμεσο συμπέρασμα: νέες δεσμευτικές συστάσεις.
Αυτό σημαίνει ότι ο ΠΟΥ έχει το μέγιστο δυνατό περιθώριο ελιγμών, και εδώ χωρίς καμία δυνατότητα
αναθεώρησης με de facto εκτελεστικές εξουσίες.
Δεν λέω ότι ο ΠΟΥ διατάσσει άμεσα καραντίνα, αλλά ο ΠΟΥ απλώς λέει:
Συνιστούμε καραντίνα σε όλα τα κράτη που φτάνουν σε ένα τέτοιο και τέτοιο ποσοστό με αυτό το τεστ.
Και το κράτος θα πει: Έχουμε φτάσει σε αυτό το όριο, έχουμε δοκιμάσει με αυτό ακριβώς το
τεστ, και δεν θέλουμε να παραβιάσουμε την υποχρέωσή μας βάσει του διεθνούς δικαίου.
Και κάπως έτσι λειτουργεί. Είναι σαν ένα παιχνίδι ντόμινο.
Πρέπει να είστε ρεαλιστές ως προς αυτό, λαμβάνοντας υπόψη την εμπειρία των τριών τελευταίων ετών.
Ναι, αυτό εκ των πραγμάτων σημαίνει ότι οι διαφοροποιημένες ατομικές λύσεις, όπως έκαναν
σε κάποιο βαθμό η Δανία και η Σουηδία, για παράδειγμα, καθίστανται εκ των πραγμάτων αδύνατες.
Η νομική προστασία και η ασφάλεια δικαίου δεν θα υφίστανται πλέον.
Έρχομαι σε ένα τρίτο, πολύ κεντρικό σημείο, αν όχι το πιο κεντρικό απ' όλα.
Κάτι που έχουμε ήδη δει πολύ καθαρά στο παρελθόν, και παρόλο που δεν βρισκόμαστε πλέον υπό την άμεση απειλή
του Covid-19, η λογοκρισία εξακολουθεί να επικρατεί.
Ακόμα και σήμερα είναι αρκετά δύσκολο να βρει κανείς ένα άρθρο σε επιστημονικές εκδόσεις, ακόμα και αλλού,
για παράδειγμα στη NZZ, που να έχει διαφορετική άποψη από τον ΠΟΥ για τα οφέλη μιας εξέτασης
PCR - τι μπορεί να πει, τι δεν μπορεί να πει!
Απλώς φαίνεται να υπάρχει ένα είδος κοινωνικής συναίνεσης ότι υπάρχει μόνο αυτή η άποψη.
Πραγματική λογοκρισία ή ελεγχόμενη από τον ΠΟΥ, τουλάχιστον στο μέλλον ο ΠΟΥ θα έχει
νομική εξουσιοδότηση να πάρει αυτό το είδος λογοκρισίας στα χέρια του.
Πώς το αναγνωρίζετε αυτό;
Εδώ βρισκόμαστε ακόμη στη διαδικασία προσαρμογής των διεθνών υγειονομικών κανονισμών, πρόταση: άρθρο 44,
Littera h, το οποίο απλώς αναφέρει ότι τα συμβαλλόμενα κράτη θα πρέπει να συνεργάζονται και να
αλληλοϋποστηρίζονται στην πρόληψη της διάδοσης ψευδών ή αναξιόπιστων πληροφοριών και ότι θα
πρέπει να αλληλοϋποστηρίζονται στην αντιμετώπιση αυτών των ψευδών πληροφοριών.
Υπάρχουν μερικές παρόμοιες διατάξεις στους Διεθνείς Υγειονομικούς Κανονισμούς.
Και τώρα το όλο θέμα φαίνεται να είναι τόσο σημαντικό για τον ΠΟΥ, αλλά και για τα Ηνωμένα Έθνη, ώστε η
λογική αυτή έχει επίσης κατοχυρωθεί στη συνθήκη για την πανδημία, άρθρο 18
της συνθήκης για την πανδημία του ΠΟΥ.
Συνιστώ σε όλους τους εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης που εξαρτώνται από το αν τους επιτρέπεται να
διαδίδουν πληροφορίες και να παρουσιάζουν ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων, να διαβάσουν το άρθρο 18.
Αυτό είναι εφιάλτης!
Εδώ, υπό τον τίτλο της επικοινωνίας και της ευαισθητοποίησης του κοινού, ο
στόχος είναι η καταπολέμηση του infodemic.
Η ιδέα αυτού του όρου είναι ότι οι ψευδείς πληροφορίες είναι εξίσου
επικίνδυνες με μια πανδημία, όπως ένας ιός.
Έτσι, οι λανθασμένες πληροφορίες είναι ο ιός που πρέπει να καταπολεμηθεί.
Έτσι, η ψευδής, παραπλανητική ή παραπληροφόρηση, η δυσλειτουργία πρέπει να καταπολεμηθεί.
Πρόκειται για μια πολύ ενεργή εντολή για τα κράτη, πολύ ενεργή.
Θα βρείτε αυτή τη λογική και σε ανακοινώσεις του ΟΗΕ, αναφέρομαι στο δημόσιο δελτίο τύπου της 22ας
Σεπτεμβρίου του περασμένου έτους, Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όπου αναφέρεται ότι
αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα.
Στη συνέχεια, υπάρχουν διάφορες ανακοινώσεις από το WEF: το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει
σήμερα η ανθρωπότητα είναι η παραπληροφόρηση.
Νομίζω ότι αν οι επιστήμονες μπορούν να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον σε μια ανοιχτή συζήτηση σε μια ανοιχτή
σκηνή, τότε είναι πολύ πιθανό να το ανακαλύψουν:
Τι είναι εδώ παραπληροφόρηση και παραπληροφόρηση;
Όχι με την καταστολή τους.
Και αυτό απλά οδηγεί στο πολύ σαφές ερώτημα: Ποια είναι η συνειδητοποίηση μερικών χιλιάδων
ετών ανθρωπότητας, ποια είναι η βάση για κάθε καλή διαδικασία λήψης αποφάσεων;
Είτε στην πολιτική, είτε στην επιχείρηση, είτε στην ιδιωτική ζωή, είτε για μια συνταγή.
Είναι ένα - οι βασικές πληροφορίες πρέπει να είναι σωστές και δεν πρέπει να χειραγωγηθείτε, ούτε
από την πίεση του χρόνου ούτε από άλλους χειρισμούς.
Και υπάρχουν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, το παραδέχομαι αυτό, ήμουν επίσης στο στρατό - εννιακόσιες
ημέρες στρατιωτικής θητείας - το απόλαυσα πραγματικά, δεν έχω μετανιώσει για ούτε μία ημέρα θητείας.
Αλλά κάποια στιγμή, η άμεση απειλή θα τελειώσει και τότε θα πρέπει σιγά-σιγά να επιστρέψετε στην
κανονικότητα, επίσης όσον αφορά την πληροφόρηση.
Χρειαζόμαστε ελεύθερη πληροφόρηση, ανοικτή συζήτηση και όχι χειραγώγηση για την επιστήμη, διαφορετικά
δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερη και γνήσια επιστήμη.
Υπέρ της δίκαιης δικαιοσύνης, audiatur et altera pars (ας ακουστεί και το άλλο μέρος), και είναι
το βασικό ελιξίριο της κατ' εξοχήν δημοκρατίας.
Αν το αφαιρέσουμε αυτό, τότε θα μας λείψει εντελώς μια λειτουργική επιστήμη.
Τότε δεν μπορεί να υπάρξει επιστήμη, δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία, δεν
μπορεί να υπάρξει δίκαιη δικαιοσύνη.
Και ιδού, δεν έχουμε καμία απόδειξη ότι είναι πραγματικά ασφαλείς, ακόμη και για το θέμα των
συστάσεων εμβολιασμού και των πειραματικών ουσιών για τις οποίες δεν έχουμε ακόμη μακροχρόνιες μελέτες.
Εάν οι άνθρωποι ενημερώνονται ότι είναι ασφαλείς και αποτελεσματικές, τότε απλά πρέπει να γνωρίζουμε:
Υπάρχει υποχρεωτικό διεθνές δίκαιο, το οποίο δημιουργήθηκε με βάση τη γνώση των φρικαλεοτήτων του
Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπάρχει διεθνές σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά
δικαιώματα, άρθρο 7, υπάρχει υποχρεωτική διάταξη.
Και αυτή η υποχρεωτική διάταξη ορίζει ότι κανείς δεν μπορεί να υποβληθεί σε ιατρικά ή επιστημονικά
πειράματα χωρίς την εκούσια συγκατάθεσή του.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που λένε: τι είναι αυτά που λες, πού έχουν γίνει δοκιμές, δεν είναι συγκρίσιμο.
Λοιπόν, ρίξτε μια ματιά σε αυτές τις ουσίες - δεν είναι αυτό το θέμα εδώ - αλλά αν δεν έχουν δοκιμαστεί
για αρκετό καιρό και δεν έχετε ιδέα για την πραγματική δραστικότητα, την πραγματική επίδραση, τη
μη επίδραση και ιδίως την επιβλαβή επίδραση, τότε αυτό είναι πειραματικό στη φύση του.
Και αυτό ισχύει ακόμη και σε περίπτωση δημόσιας έκτακτης ανάγκης, είναι υποχρεωτικό διεθνές δίκαιο.
Είναι σημαντικό να το έχουμε αυτό κατά νου όταν παρεμβαίνουμε στην ελεύθερη πληροφόρηση.
Η παρέμβαση αυτή είναι αντισυνταγματική με την πιο σοβαρή έννοια.
Και ως υπενθύμιση: μπορείτε να πάτε σε οποιαδήποτε χώρα και θα βρείτε μια απόφαση του ανώτατου
δικαστηρίου και ένα μεγάλο μέρος της νομολογίας που λέει ότι η ελευθερία της γνώμης και η ελευθερία της
πληροφόρησης είναι μεταξύ των απαραίτητων και θεμελιωδών λειτουργικών
στοιχείων μιας δημοκρατικής κοινότητας.
Δεν μπορείς να διατηρήσεις τη δημοκρατία αν αρχίσεις να κάνεις αυτό που κάνουμε ακόμα και σήμερα,
να περιορίζεις τις απόψεις, να ξεθωριάζεις - και αυτό ισχύει και για την επανεκτίμηση.
Αν δεν επιτρέπετε μια επανεκτίμηση, τότε αυτό είναι απόδειξη μιας ολοκληρωτικής
εξέλιξης - και αυτό πρέπει να τελειώσει.
Και τώρα φτάνω στα μικρότερα θέματα, έχω σχεδόν τελειώσει.
Μην ανησυχείτε, δεν θα το παρακάνω, είχα σαφείς οδηγίες.
Έτσι, αυτό ειπώθηκε πολύ γρήγορα εδώ.
Δεν διαθέτουμε μηχανισμούς διόρθωσης για τα κράτη μέλη που θα επέτρεπαν τη γρήγορη και ταχεία διόρθωση.
Για παράδειγμα, για να πούμε: Περιμένετε, έχουμε πραγματικά μια παγκόσμια κατάσταση έκτακτης
ανάγκης για την υγεία; Το Covid-22 ίσως; Σταματήστε!
Δεν υπάρχει τρόπος να πατήσετε εδώ ένα κουμπί γρήγορης διακοπής ή τις συστάσεις του ΠΟΥ γρήγορα - οι οποίες
μπορεί να είναι η μέτρηση μιας ουσίας ή μιας ιικής απειλής με το συγκεκριμένο Test-X,
για παράδειγμα - δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.
Από πού προέρχεται αυτό;
Ναι, δεν είναι περίεργο, μέχρι τώρα ο ΠΟΥ είχε μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα, ενημερωτικό χαρακτήρα.
Δεν απαιτείται μηχανισμός διόρθωσης για το σκοπό αυτό.
Αν όμως τώρα αρχίσουμε να δίνουμε στον ΠΟΥ νέες αρμοδιότητες, να του παραχωρούμε νομικά
δεσμευτικές εξουσίες, τότε αυτό πρέπει αυτόματα να συνδεθεί με τα εξής: Μηχανισμός διόρθωσης
- Έλεγχοι και ισορροπίες, αυτό είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.
Αναρωτιέμαι: γιατί αυτό δεν έχει συζητηθεί τόσο καιρό, γιατί δεν έχει καν αρχίσει να συζητείται σήμερα;
Επομένως, δεν υπάρχουν μηχανισμοί διόρθωσης και όπου δεν υπάρχει τίποτα, δεν μπορώ
να δείξω τίποτα από τα πρότυπα συμβάσεων.
Στη συνέχεια, η λογοδοσία, η πλήρης ασυλία, που εντάσσεται στο ίδιο πράγμα.
Μέχρι στιγμής, ο ΠΟΥ έχει ενεργήσει μόνο συμβουλευτικά.
Αλλά αν τους επιτρέπεται να λένε: Εάν αυτό έχει ως αποτέλεσμα ζημίες για τα κράτη μέλη, τις οικονομίες,
τους πολίτες, παρόλο που θα έπρεπε να έχει αναγνωριστεί ότι οι προϋποθέσεις για την
κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν υπήρχαν ποτέ, τότε θα πρέπει να μιλήσουμε για ευθύνη.
Αντιθέτως: πλήρης ασυλία όπως και πριν και επίσης φορολογική απαλλαγή.
Και αν στη συνέχεια ρωτάτε για τα θεμελιώδη δικαιώματα - επιτρέψτε μου να το θέσω ως εξής:
Μέχρι στιγμής, αν μπορούμε να το δούμε αυτό, τότε δεν μπορεί να μας ενδιαφέρει πραγματικά αν τα κράτη μέλη
θα γράψουν τώρα μια μεγάλη δέσμευση υπέρ των θεμελιωδών δικαιωμάτων στο υπάρχον άρθρο 3 ως φύλλο συκής.
Το διαγράψατε αυτό, μπορώ να το δείξω αμέσως ή όχι.
Γιατί;
Αν δημιουργήσετε ένα τέτοιο καθεστώς, αν πείτε ότι επιτρέπετε σε ένα άτομο με ένα απλό χτύπημα των
δακτύλων, μπορεί κυριολεκτικά να αναπνεύσει στο μικρόφωνο, στη Γενεύη, σε συνέντευξη
Τύπου και να αναπνεύσει στο μικρόφωνο: Έχουμε άλλη μια επείγουσα κατάσταση υγείας.
Αυτό είναι αρκετό, δεν χρειάζονται αποδείξεις.
Εάν στη συνέχεια επιτρέπετε σε αυτόν τον άνθρωπο να διατυπώνει συστάσεις, τις οποίες γνωρίζει πολύ καλά
ότι τα κράτη μέλη πρέπει να εφαρμόσουν, και εάν στη συνέχεια επιτρέπετε στον ίδιο άνθρωπο και στη μικρή
του ομάδα να καθορίζουν τι διαβάζουμε στις εφημερίδες, τότε ο δικαστής δεν θα διαβάσει
τίποτε άλλο από αυτό και θα πει τα ίδια με πριν:
Σε περιόδους πανδημιών, οι αρχές πρέπει να έχουν μεγαλύτερο περιθώριο διακριτικής ευχέρειας, και
όσο παραμένουν εντός των συστάσεων του ΠΟΥ, εμείς ως δικαστήρια δεν έχουμε τη δυνατότητα να παρέμβουμε.
Τελεία και παύλα, ακριβώς!
Αυτό σημαίνει ότι ο δικαστικός έλεγχος απλά απενεργοποιείται.
Μπορείτε να γράψετε όσο θέλετε: Η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων πρέπει να είναι εγγυημένη.
Ναι, ποια θεμελιώδη δικαιώματα υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύσουμε;
Όλα είναι σύμφωνα με τη σύσταση του ΠΟΥ.
Και αυτή ήταν η εμπειρία μέχρι τώρα.
Παρ' όλα αυτά, θα σας δείξω εν συντομία αυτή τη διάταξη, η οποία είναι απλώς σκανδαλώδης.
Ναι, γνωρίζω ότι η ίδια η ομάδα εμπειρογνωμόνων του ΠΟΥ επέκρινε αυτή τη διάταξη και δήλωσε:
Δεν μπορεί κανείς να κάνει χωρίς θεμελιώδη δικαιώματα - δεν πρέπει ποτέ να δίνει έμφαση στην
υποτακτική προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Αλλά το γεγονός είναι, εδώ: Η εφαρμογή αυτών των κανονισμών πρέπει να γίνεται, μέχρι στιγμής, με πλήρη
σεβασμό της αξιοπρέπειας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, και αυτό
τονίζεται ακόμη και σήμερα, και γι' αυτό λέω:
Ντροπή σας, Δρ Tedros και επίσης ντροπή σας, κα Nora Kronig.
Θα έπρεπε να είχαν πει, σε αυτή τη συνέντευξη θα έπρεπε να είχαν πει:
Ναι, η NZZ και οι πολύτιμοι αναγνώστες μας, ήμασταν επίσης πολύ θυμωμένοι
γι' αυτό και μπορώ να σας πω ένα πράγμα:
Ως Ελβετία, δεν θα υπογράψουμε αυτή τη συνθήκη όσο λέει αυτό.
Δεν το έκαναν, επομένως: Ντροπή σας.
Πρέπει να το πω έτσι, δεν είναι δυνατόν, δεν είναι καθόλου δυνατόν, είναι ακόμα εκεί.
Αλλά ακόμη και αν αντιστραφεί, όπως είπα, εξαιτίας αυτού του συνολικού καθεστώτος - το οποίο είναι σαν
ένας μηχανισμός εξουσίας - δεν μπορεί τελικά να προκύψει αποτελεσματική
προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Ναι, ποιος προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας;
Συνταγματική αξιολόγηση; Είπα:
Υπάρχουν πολύ, πολύ ουσιώδη βασικά στοιχεία μιας δημοκρατίας, οποιασδήποτε δημοκρατίας, οποιασδήποτε
συνταγματικής τάξης, σε όποια χώρα και αν βρισκόμαστε.
Αν αφαιρέσετε έστω και ένα από αυτά, η δημοκρατία θα καταρρεύσει.
Θα ξεκινήσω με τα τρία πρώτα.
Είδαμε την ελευθερία της πληροφόρησης και την απαγόρευση της λογοκρισίας.
Αυτό είναι ένας απόλυτος πυλώνας κάθε δημοκρατίας, ο οποίος έχει γδαρθεί.
Αυτό και μόνο πρέπει να οδηγήσει στην ακύρωση των συμβάσεων αυτών.
Ίσως έχετε συνειδητοποιήσει πόσο σημαντικό είναι αυτό για τον ΠΟΥ, για τον ΟΗΕ, για το WEF
και, παρεμπιπτόντως, και για την ΕΕ, η πράξη για τις ψηφιακές υπηρεσίες.
Η σύγχρονη κοινωνία, η σύγχρονη ηγεσία και η ελίτ φαίνεται να εξαρτώνται από την ανάγκη
να λειτουργούν με τα μέσα της λογοκρισίας.
Πόσο μακριά έχουμε φτάσει;
Ναι, τότε το δεύτερο: απλά κηρύσσει μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία ή εκδίδει αυθαίρετα
συστάσεις χωρίς πρότυπα, χωρίς τη δυνατότητα τήρησης σαφών κανόνων ή
αναγκαιότητας, την αρχή της δημοκρατίας.
Ναι, καθώς και η δημοκρατική αρχή ότι ο ίδιος ο λαός πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει.
Σε τι είδους νομικό κράτος ζούμε τέλος πάντων;
Θα πρέπει να έχει λόγο στις πιο σημαντικές περικοπές.
Αν δεν επιτρέπεται πλέον να πηγαίνετε οπουδήποτε για έξι μήνες, έξι μήνες, σε πολλές χώρες αυτό
συνέβαινε, χωρίς αυτές τις εξετάσεις, τότε σιγά-σιγά τίθεται θέμα δημοκρατικής νομιμοποίησης.
Και ο λαός, πώς υποτίθεται ότι ο λαός θα μπορέσει να εκφράσει τον εαυτό του αν είναι
επίσης παραπληροφορημένος, παραπληροφορημένος.
Αν η συντριπτική πλειοψηφία πιστεύει ειλικρινά:
Ζούμε σε μια τόσο ακραία απειλή, που δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να εμβολιαστούμε όλοι.
Με άλλα λόγια, η ανόθευτη λήψη αποφάσεων από τους πολίτες χειραγωγείται ήδη από την ελευθερία
της πληροφόρησης, γεγονός που τελικά οδηγεί σε σοβαρή υπονόμευση της αρχής της δημοκρατίας.
Διαχωρισμός των εξουσιών και αναστολή των εξουσιών, το είπα.
Μόλις ακούσει τη λέξη πανδημία, το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο σταματά τις
δραστηριότητές του και δεν είναι πλέον αποτελεσματικό στην πραγματική του σφαίρα δράσης.
Ήταν τρομακτικό για μένα.
Έχω διεξάγει πολλές διαδικασίες και δεν έχει επιτευχθεί καμία οριστική απόφαση.
Μας είπαν απλώς: Δεν μας ενδιαφέρουν τα στοιχεία.
Παρεμπιπτόντως, κατάφερα να αναφέρω μια εξαίρεση:
Απόφαση του Ομοσπονδιακού Ανωτάτου Δικαστηρίου, Νοέμβριος 2021, το
Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο είπε πραγματικά:
Ναι, όλοι έχουμε δει τις μαζικές αποδείξεις σας σχετικά με το θέμα των τεστ PCR, δεν χρειαζόταν να τα
παρουσιάσετε όλα αυτά, είναι γενικά πασίγνωστο ότι ένα τεστ PCR δεν είναι
κατάλληλο ως απόδειξη μιας ασθένειας.
Αυτό αναφέρεται στην απόφαση 2C_228/2021 - μπορείτε να διαβάσετε σχετικά εκεί.
Στη συνέχεια, υπάρχει η διάκριση των εξουσιών, η αποτελεσματική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
η οποία αφορά πάντα την αποτελεσματική προστασία.
Κοιτάξτε, αν αυτό είναι απλά γραμμένο κάπου ως δήλωση - ξέρω ότι είναι γραμμένο σε x σημεία στη συνθήκη
για την πανδημία - δεν χρειάζεται να μου το πείτε.
Ο καθοριστικός παράγοντας είναι ο εξής:
Πρέπει να είναι αξιόπιστο! (στα γερμανικά: πρέπει να είναι πρακτικά αξιόπιστο), Es muess eifach verhebe!
Και κοιτάξτε τι έκαναν στους ηλικιωμένους.
Δεν θέλω να ξεκαθαρίσω ή να επαναφέρω τις παλιές ιστορίες, αλλά αυτό ήταν
ένα πολύ, πολύ βαρύ θέμα - κοιτάξτε.
Μπορώ να σας πω ότι από τη στιγμή που κατέθεσα την πρώτη δικαστική υπόθεση και έδωσα μια
συνέντευξη, ο κόσμος νόμιζε ότι ήμουν το εθνικό κέντρο έκτακτης ανάγκης της Ελβετίας.
Το τηλέφωνο δεν σταμάτησε ποτέ να χτυπάει και θα μπορούσα να γράψω βιβλία για αυτές τις εμπειρίες.
Οι άνθρωποι έπρεπε να το υπομείνουν αυτό για να προστατεύσουν τους άλλους.
Αυτό επηρέασε τους ηλικιωμένους, και επηρέασε εκείνους που δεν τους είπαν την αλήθεια πριν από την
ένεση mRNA, και οι οποίοι τώρα έχουν μείνει στην τύχη τους, επιτρέψτε μου να το θέσω έτσι.
Και μια άλλη λέξη-κλειδί: κυριαρχία:
Και εδώ απευθύνομαι σε όλους εκείνους που φέρουν την ευθύνη σε τέτοιες
περιόδους, που πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη.
Υποθέτω ότι κάθε κυριαρχία, κάθε κρατική κυριαρχία, θέλει να μπορεί να βασίζεται στη δική της κρίση, στην
κρίση των δικών της εμπειρογνωμόνων, και δεν θέλει να της λένε τι να κάνει στο διηνεκές,
για πάντα, όταν συνειδητοποιεί ότι θα μπορούσαμε να το κάνουμε διαφορετικά.
Θα μπορούσαμε επίσης να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας ακόμη πιο αποτελεσματικά με ηπιότερα μέτρα.
Ή θα μπορούσαμε σιγά-σιγά να αρχίσουμε να φροντίζουμε τους νέους και να μεταφέρουμε τους πόρους μας από την
καταπολέμηση της πανδημίας πίσω στην ανάπτυξη της νεολαίας, στη σχολική εκπαίδευση ή στη σωστή
ιατρική περίθαλψη, σε ένα σωστό σύστημα υγείας.
Ένα κράτος πρέπει να είναι σε θέση να καθορίσει πραγματικά τη δική του ιεράρχηση.
Εάν υιοθετήσουμε αυτό το σύστημα με αυτά τα δύο συμβόλαια για την πανδημία, τότε δεν θα είναι
πλέον αυτοκαθοριζόμενο, αλλά θα προέρχεται από τα πάνω υπό τον τίτλο της ετοιμότητας για την πανδημία.
Έτσι, πρέπει να φτάσω στο τέλος.
Πολύ σημαντικό - το συνοψίζω με αυτή την εικόνα:
Η εικόνα του δούρειου ίππου.
Οι διεθνείς υγειονομικοί κανονισμοί σχεδιάστηκαν συνταγματικά - το σύνταγμα του ΠΟΥ - ως τεχνικές,
ρυθμιστικές διατάξεις ήσσονος σημασίας που μπορούν, θα έπρεπε, απλά να υπερψηφιστούν από την
Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας με απλή πλειοψηφία.
Και τώρα βάζουν μέσα σε αυτό πράγματα που περιγράφονται στην Ιλιάδα ή στην
ιστορία της Τροίας - όπως ο Δούρειος Ίππος - πράγματα που είναι εξαιρετικά επιβλαβή.
Πρέπει να εξετάσουμε αυτούς τους διεθνείς υγειονομικούς κανονισμούς σύμφωνα με το
τι περιέχουν, αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Κάντε ερωτήσεις ως εκπρόσωπος, ως εκπρόσωπος του λαού ή ως άνθρωπος:
Ποιες είναι οι συνέπειες για εμάς στο τέλος; Για τη δημοκρατία, για την υγεία μας, για την οικονομία;
Και στη συνέχεια πρέπει να το θεραπεύσετε.
Με άλλα λόγια, χρειαζόμαστε μια δημόσια συζήτηση, χρειαζόμαστε μια ψηφοφορία, σε κάθε κοινοβούλιο
φυσικά, και πάνω απ' όλα, χρειαζόμαστε κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης που να αντικατοπτρίζει επιτέλους όλα
αυτά τα σημεία και να τα κάνει γνωστό στους πολίτες.
Ωραία.
Πολύ σημαντικό είναι να συνεχίσετε να εξετάζετε το ερώτημα: Ποιος
χρηματοδοτεί στην πραγματικότητα τον ΠΟΥ;
Στον ιστότοπο του ΠΟΥ θα βρείτε πολλές ισχυρές πληροφορίες.
Πριν από περίπου δύο χρόνια, τονίστηκε και καταγγέλθηκε για πρώτη φορά με μεγάλη σαφήνεια το
γεγονός ότι μόνο το 16-17% του συνολικού διετούς προϋπολογισμού του ΠΟΥ χρηματοδοτείται
από τις συνήθεις εισφορές των κρατών μελών.
Και για τα υπόλοιπα, ο ΠΟΥ εξαρτάται -ως ένα είδος ικέτη- από το να πάρει τα χρήματα από κάπου.
Αν το κοιτάξετε καλύτερα, φαίνεται λίγο διαφορετικό.
Και αυτό είναι εδώ:
Οι συνήθεις υποχρεωτικές εισφορές - μόλις έκανα μια ασφαλή εκτίμηση - εξακολουθούν να
είναι σήμερα λιγότερες από 20%, οι οποίες ονομάζονται εκτιμώμενες εισφορές.
Λέγεται ότι υπάρχει ένα είδος αξιολόγησης, μια φορολογική αξιολόγηση
ανάλογα με τις συνθήκες κάθε κράτους.
Οι συνδρομές των μελών υπολογίζονται σε αυτή τη βάση.
Έτσι, και αυτό αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 20%, πάνω από το 80% προέρχεται από εθελοντικές εισφορές.
Από αυτές τις εθελοντικές συνεισφορές που ξεπερνούν το 80 %, το 95 %, δηλαδή πρακτικά το 100 %, συνδέονται με
σαφείς προδιαγραφές σκοπού, δέσμευση, πολύ σαφώς με προδιαγραφές χρήσης και ένα
μικρό ποσοστό χωρίς προδιαγραφές χρήσης.
Μπορείτε να το δείτε αυτό απευθείας από την ιστοσελίδα του ΠΟΥ, ακριβώς τα στοιχεία που μόλις ανέφερα.
Απλά αναζητήστε τους όρους Εθελοντικές συνεισφορές - Καθορισμένες, δηλαδή με ακριβή προσδιορισμό της
προβλεπόμενης χρήσης, και Εθελοντικές συνεισφορές - Θεματικές, που είναι μια κάπως πιο
εκτεταμένη προδιαγραφή της χρήσης, για παράδειγμα:
Πρέπει να χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με ενέσεις mRNA ή με μεθόδους δοκιμής ή κάτι παρόμοιο.
Αυτό θα ήταν θεματικό.
Αλλά σε γενικές γραμμές, ο ΠΟΥ δεν είναι ελεύθερος στη χρήση του.
Πού παίζει αυτό ρόλο;
Συγγνώμη, πέταξα ένα άρθρο από την παρουσίαση, αλλά το παραθέτω από μνήμης τώρα.
WHO σύνταγμα, υπάρχει συνταγματική διάταξη;
Το άρθρο 37 αποσκοπεί ακριβώς στην απαγόρευση της ΠΟΥ να επιτρέπει στον εαυτό της να πιέζεται ή να
χειραγωγείται ή να ελέγχεται με οποιονδήποτε τρόπο από εξωτερικούς παράγοντες
εκτός της δημοκρατικής διαδικασίας της ΠΟΥ.
Ψάξτε το, άρθρο 37.
Έτσι, όταν βλέπετε αυτό το μεγάλο ποσοστό εθελοντικών συνεισφορών και αν πάτε μια σελίδα πιο
πέρα στην αρχική σελίδα του ΠΟΥ, ρίξτε μια ματιά:
Αυτό γίνεται εδώ σύμφωνα με τα μεγέθη - η κατάταξη σύμφωνα με το μέγεθος των
εισφορών των πραγματικών εθελοντικών εισφορών.
Έτσι, είναι μόνο οι εθελοντικές συνεισφορές με συγκεκριμένο σκοπό.
Έχετε τη Γερμανία στην πρώτη θέση, λίγο κάτω από ένα δισεκατομμύριο, άρα 952 εκατομμύρια, που είναι
φυσικά πολύ μικρό, δεν μπορείτε να το διαβάσετε στο πίσω μέρος, άρα λίγο κάτω από ένα δισεκατομμύριο.
Ακολουθεί το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates, το οποίο σαφώς δεν είναι κράτος και δεν επιδιώκει
σκοπούς δημοσίου δικαίου, με 592 εκατομμύρια.
Ο κύριος σκοπός είναι η προώθηση του εμβολιασμού, 0,6 δισεκατομμύρια.
Ακολουθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες με περίπου 0,45 δισεκατομμύρια.
Και τότε ο Μπιλ και η Μελίντα Γκέιτς εμφανίζονται ξανά, έμμεσα κρυμμένοι στο φόρεμα της Συμμαχίας GAVI.
Ξέρω ότι αυτό είναι λίγο υπερβολικό.
Η Συμμαχία Εμβολίων υποστηρίζεται από κράτη, κυρίως από κράτη.
Αλλά η επένδυση εισροών - ιδρυτική επένδυση - και ιδιαίτερα στη διαχείριση, στην ηγεσία, το Ίδρυμα
Bill & Melinda Gates έπαιξε πολύ καθοριστικό ρόλο.
Ακόμα και σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι χορεύουν με αυτόν τον ρυθμό.
Μπορείτε να το κάνετε αυτό, πρέπει να το προσθέσετε, πρόκειται για μια ένωση συμφερόντων με μοναδικό στόχο
την προώθηση μιας πολύ συγκεκριμένης τεχνολογίας εμβολιαστικών ουσιών, δηλαδή να κηρυχθεί υποχρεωτική.
Και αν τα προσθέσετε όλα αυτά, θα έχετε πάνω από ένα δισεκατομμύριο.
Αυτά είναι στοιχεία που βρίσκονται στο τραπέζι με συγκεκριμένους όρους, και είμαι στη διάθεση
οποιουδήποτε, συμπεριλαμβανομένων των δημοσιογράφων, για να εξηγήσω το ιστορικό της
Συμμαχίας GAVI λίγο πιο σωστά, λίγο πιο συγκεκριμένα.
Αλλά επιμένω, μπορεί να αποδειχθεί ότι αυτά τα δύο μπλοκ πρέπει να προστεθούν μαζί και
επομένως είναι κάπως προκλητικά υπερβολικά:
Ο Μπιλ Γκέιτς, άμεσα και έμμεσα, είναι ο κορυφαίος χρηματοδότης στον τομέα των εθελοντικών εισφορών.
Και δεν είναι μόνο αυτό.
Ο Μπιλ Γκέιτς έδωσε συνέντευξη στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ τον Ιανουάριο του 2019 και δήλωσε ο ίδιος:
Η καλύτερη επένδυση - απόδοση της επένδυσης, 1 προς 20 - είναι η επένδυση στον εμβολιασμό.
Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά σε αυτό το άρθρο:
Η καλύτερη επένδυσή μου μετέτρεψε τα 10 δισεκατομμύρια σε 200 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε όφελος. (Η
καλύτερη επένδυσή μου μετέτρεψε 10 δισεκατομμύρια σε όφελος 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ).
Και δεν είναι μόνο αυτό.
Ρίξτε μια ματιά σε αυτό: Εδώ η Corona ξεκινάει τον Ιανουάριο του 2020, εδώ τον Ιανουάριο του 2020, και
πριν από την Corona, τον Σεπτέμβριο του 2019, ο Bill Gates επενδύει στην Biontech με αξία ανά
μετοχή 18 δολάρια ΗΠΑ 10 (18,10 δολάρια), περίπου τον Σεπτέμβριο, δηλαδή τρεις μήνες πριν.
Στη συνέχεια ήρθαν οι γνωστές, αρκετά ενδιαφέρουσες, αρκετές τηλεοπτικές εμφανίσεις αυτού του
ίδιου του ανθρώπου, ο οποίος όχι μόνο διαφημίζει μαζικά αυτό το ίδιο το προϊόν, αλλά λέει:
Είμαστε ασφαλείς μόνο όταν όλοι έχουν εμβολιαστεί.
Αυτό είναι ήδη - αυτό είναι ένα μεγάλο νούμερο.
Και πουλάει τη στιγμή που οι μετοχές αυτές αξίζουν 300 δολάρια ΗΠΑ ανά μετοχή και μετά λέει:
Ναι, τα πούλησα γιατί τελικά δεν είναι τόσο αποτελεσματικά.
Ναι, στην πραγματικότητα είπε σχεδόν το ίδιο πράγμα:
Ήμασταν λίγο απογοητευμένοι με την αποτελεσματικότητα.
Όμως έχει βγάλει το κέρδος του, συντελεστής 16,5.
Κάτι τέτοιο πρέπει τουλάχιστον να εξετάζεται υπό τον τίτλο της εσωτερικής πληροφόρησης.
Πρέπει τουλάχιστον να γράψετε γι' αυτό στις εφημερίδες.
Πώς είναι δυνατόν κάποιος του οποίου η κύρια δουλειά είναι να προωθεί και να πουλάει εμβολιασμούς να κάνει
τόσο μεγάλη ζημιά που τα ξέρει όλα εκ των προτέρων;
Δεν χρειάζεται να ξεγελάσεις δικηγόρο, και ούτε εγώ σε πιστεύω.
Λοιπόν, τελικά, θα ήθελα απλώς να επιστήσω την προσοχή σας σε αυτό:
Δεν είναι ο μόνος.
Δεν θέλω να δώσω την εντύπωση ότι υπάρχει μόνο ένας κακός και ότι αν τον φέρουμε στο δικαστήριο, τότε -
όχι, θέλω να δείξω ένα σύστημα, ένα παράδειγμα ενός συστήματος, ότι εδώ υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα.
Υπάρχουν πολύ απλά οικονομικά συμφέροντα, και αυτό το γνωρίζουμε από την καθημερινή ζωή.
Είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό.
Απλώς κάποιοι έχουν λίγο μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη, λίγο μεγαλύτερη οικονομική ισχύ από άλλους.
Και πρέπει να φροντίσετε και γι' αυτό.
Πρέπει να το κάνετε αυτό διαφανές.
Αυτό αποτελεί επίσης βασικό μέρος της αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονοϊού το 2020.
Διαφορετικά, η λειτουργία του ΠΟΥ δεν είναι η προστασία της υγείας μας, αλλά, δυστυχώς, η
εξυπηρέτηση των επενδυτών, των επενδυτών εμβολίων.
Τι να κάνω;
Το πιο σημαντικό πράγμα - αν θυμάστε τη διαφάνεια - ποια είναι η βάση για κάθε καλή απόφαση;
Γι' αυτό, αυτός που δεσμεύει τον εαυτό του αιώνια ας δοκιμάσει αν η καρδιά με την καρδιά βρίσκεται ...
Η αυταπάτη είναι σύντομη, η λύπη είναι μεγάλη.
Δεν θέλω να παίξω το εννέα φορές έξυπνο.
Θα προτιμούσα να μη δώσω άλλες διαλέξεις, αλλά να διαδώσετε αυτή τη γνώση, να τη
μεταδώσετε και να ξεκινήσετε μια συζήτηση με τους φίλους και τους γνωστούς σας.
Και όταν αυτό το θέμα φτάσει επιτέλους εκεί που ανήκει, δηλαδή στα κοινοβούλια.
Αυτό που είπα εδώ... (το κοινό χειροκροτεί)
... εκεί ανήκει, εκεί ανήκει και εκεί λαμβάνει χώρα η διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Και αυτό φυσικά περιλαμβάνει - το δημόσιο συμφέρον είναι κάτι παραπάνω από αποδεδειγμένο, το δημόσιο
συμφέρον σχεδόν μας ξεπερνά, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να απεικονίζεται στα
μέσα ενημέρωσης, και από τις δύο πλευρές.
(το κοινό χειροκροτεί)
Και αυτό δεν είναι μόνο το υποκειμενικό συναίσθημα των ανθρώπων από το Λιχτενστάιν εδώ στο Triesen, αλλά
μπορώ να σας πω ότι σε όλες τις χώρες που έχω επισκεφθεί μέχρι τώρα, οι
άνθρωποι αντιδρούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Μπορείτε να το νιώσετε ακριβώς κάτω από το δέρμα σας, έτσι είναι.
Και με αυτό το σκεπτικό, θα ήθελα να σας στείλω θερμούς χαιρετισμούς από τους
συναδέλφους σας δημοκράτες και συνανθρώπους σας από όλες τις χώρες που έχω επισκεφθεί.
Μπορείτε να νιώσετε ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Δεν είναι συνωμοσιολόγοι, δεν είναι ακροδεξιοί εξτρεμιστές.
(το κοινό χειροκροτεί)