Almanya'da 1944 kışı.
Ren'deki pek çok kişi savaşın sona erdiğini düşünüyordu.
Bu nedenle usta fırıncı Vincken, bombalanan ailesini, karısını ve on iki yaşındaki oğulları Fritz'i,
Wehrmacht için ekmek pişirmek üzere askere alındığı Hürtgenwald'daki mahallesine getirdi.
Gece boyunca saatler süren yolculuktan sonra, ikisini bir kepçe kamyonuyla
bir açıklıkta gizlenmiş boş bir kulübeye getirdi.
Ama ön taraf sertleşti.
Aralık ayında bir karşı saldırı bile oldu.
Derin kar yağışı altında ikisi hâlâ kulübede bekliyordu.
Ancak babası ailesinin geçimini sağlamakta giderek zorlanıyordu.
Noel arifesi nasıl geldi 1944.
Oğlu Fritz daha sonra olan biten her şeyi yazdı:
Gün boyu Müttefik savaş uçaklarının boğuk kükremelerini duyduk.
Hava çok soğuktu.
Annem sobanın yanında, bir mumun loş ışığında tavuk çorbası hazırlıyordu.
Babam dışarıda organizasyon yapıyordu.
Birden kapı çalındı.
İrkildim ve annemin aceleyle mumları söndürdüğünü gördüm.
Bir kapı daha çaldı.
Cesaretimizi topladık ve yola çıktık.
Çelik miğferli iki adam dışarıda duruyordu.
Biri yabancı bir dilde konuştu ve karda yatan üçüncü bir kişiyi işaret etti.
Farkına vardık: Bu adamlar Amerikan askeri.
Annem yanımda hareketsiz duruyordu.
Silahlıydılar ve zorla girebilirlerdi ama orada
durdular ve gözleriyle sordular.
Karda oturan adam canlıdan çok ölü gibi görünüyordu.
İçeri gel, dedi annem davetkâr bir hareketle.
İçlerinden biri annemle Fransızca iletişim kurabildi.
Annem yaralı adama baktı.
Sobanın yanında otururken, soğuk üzerlerinden çekildi.
Ruhlar geri döndü.
Üçü dağılmış, birliklerini kaybetmiş ve günlerdir ormanda dolaşıyorlardı.
Annem söyledi:
Git, altı patates daha getir.
İkinci bir mum yaktı ve yıkanmış, soyulmamış patatesleri çorbanın içine doğradı.
Onları soymak o zaman için bir israf olurdu.
Yaralı adam çok kan kaybetmişti ve hareketsiz bir şekilde yatıyordu.
Annemin çorbası davetkâr bir koku yayıyordu.
Tam masayı hazırlamak üzereydim ki kapı bir kez daha çalındı.
Daha dağınık Amerikalılar bekliyordum ve tereddüt etmeden açtım.
Askerlerdi, dört kişiydiler ve hepsi de tepeden tırnağa silahlıydı.
Üniformaya aşinaydım.
Onlar bizim Wehrmacht askerlerimizdi.
Şoktan felç olmuştum.
Bu bizim sonumuz muydu?
Annem dışarı çıktı.
Sakin sesi beni biraz rahatlattı.
Yanında buz gibi soğuk getirmişsin, bizimle yemek ister misin? ağzından kaçırdı.
Doğru tonu bulmuştu.
Askerler bizi dostane bir şekilde karşıladı ve Noel arifesinde Ardennes'in cepheler arasındaki sınır bölgesinde yurttaşlar buldukları için mutlu oldukları belliydi.
Biraz ısınabilir miyiz? diye sordu kıdemli subay, bir astsubay.
Belki yarına kadar kalabiliriz?
Tabii ki, annem sıcak bir şekilde cevap verdi ve sonra cesurca ekledi:
Burada ısınmak için üç donmuş insan var zaten.
Lütfen Noel arifesinde gürültü yapmayın!
Çavuş fark etmişti.
Kaba bir şekilde bilmek istedi: Amis?
Annem her birine baktı ve yavaşça şöyle dedi:
Oğullarım ve oradakiler de olabilirsiniz.
Biri yaralı, durumu hiç iyi değil.
Diğerleri de en az sizin kadar aç ve yorgun.
Sonra çavuşa dedi ki:
Noel arifesindeyiz, burada çekim yok!
Ona baktı.
İki ya da üç sonsuz saniye boyunca;
Ama annem sert bir şekilde söyledi: Silahı tahtanın üzerine koy ve içeri gel!
Dediğini yap, diye homurdandı çavuş.
Tek kelime etmeden silahlarını odunlarımızı sakladığımız barakaya koydular:
üç karabina, iki tabanca, bir hafif makineli tüfek ve iki bazuka.
Düşman Amerikalıların gözünden kaçmamıştı.
Çaresizliğin verdiği cesaretle mücadele etmeye hazırdılar.
Herkes küçük salona girdiğinde ne yapacaklarını şaşırmış görünüyorlardı.
Annem ise kendi halindeydi.
Gülümseyerek herkes için oturacak bir yer aradı.
Üç sandalyemiz vardı ama annemin yatağı büyüktü.
Sessiz kaldılar - havada bir gerginlik vardı.
Annem yemek yapmaya geri döndü.
Yaralı adam yüksek sesle inledi.
Almanlardan biri onun üzerine eğildi.
Sağlık görevlisi misin? Annem sordu.
Cevap verdi: Hayır, ama birkaç ay öncesine kadar Heidelberg'de tıp okudum.
Sonra da Amerikalılara İngilizce açıklama yaptı: Soğuk sayesinde yara iltihaplanmıyor.
Ama kan kaybetti ve dinlenmeye ve doyurucu yemeğe ihtiyacı var.
Artık gerginlik ortadan kalkmıştı.
Çavuş çantasından bir şişe kırmızı şarap çıkardı, bir
diğeri masaya bir kantin somunu (askerleri beslemek için kullanılan sağlam ekmek) koydu.
Annem ekmeği dilimlere ayırdı.
Şarabın bir kısmını bardağa döktü: Hasta kişi için!
Geri kalanı paylaştırıldı.
Artık Noel yemeği için her şey hazırdı.
Masanın üzerinde iki mum titriyordu.
Annem baş ucunda doğaçlama bir koltuğa oturdu.
Evde yemeklerden önce yüksek sesle dua etmek âdet değildi.
Ama şimdi her şey farklıydı.
Şenlikli bir atmosfer vardı.
Yemeği hafife almak kimsenin aklına gelmezdi.
Birbirimizin ellerini tuttuk ve annem
sanki Noel'i ilan ediyormuş gibi dokunaklı bir içtenlikle konuştu:
Gel, Rab İsa ve misafirimiz ol... Sözlerini
şöyle bitirdi: ...ve lütfen, sonunda bu savaşa bir son ver!
Grubun etrafına baktığımda askerlerin gözlerindeki yaşları fark ettim.
Ve kimse utanmadı.
Sonunda uyumaya gittik.
Yine de annemin yatağında bir yer buldum.
Yetersiz bir kahvaltıdan sonra, Astsubay Amerikalılara Amerikan hatlarına giden yolu gösterdi.
Bir Alman pusulası el değiştirdi.
Yürüdüğünüz yere dikkat edin.
Birçok yol mayınlı.
Jabos'larınızı (avcı-bombardıman uçakları) duyduğunuzda, onlara şeytan gibi el sallayın.
Doktor İngilizceye tercüme etti.
Sonra tekrar silahlandılar.
Herkes mutlu bir şekilde birbirine sarıldı;
Tekrar görüşeceklerine söz verdiler:
Bu lanet savaş biter bitmez! Bu da şu anlama geliyor: Bu lanet savaş biter bitmez!
Ocak 1996'da, 50 yıldan fazla bir süre sonra, Fritz
Vincken Amerikalılarla yeniden bir araya geldi.
İçlerinden birinde, yanından hiç ayırmadığı Alman Wehrmacht pusulası hâlâ duruyordu.