Zima 1944 w Niemczech.
Wielu nad Renem sądziło, że wojna dobiega końca.
Dlatego mistrz piekarski Vincken sprowadził swoją zbombardowaną rodzinę, żonę i dwunastoletniego
syna Fritza do swojej dzielnicy w Hürtgenwald, gdzie został wcielony do pieczenia chleba dla Wehrmachtu.
Po wielu godzinach nocnej podróży, przywiózł ich oboje w ciężarówce
z wiadrem do pustej chaty ukrytej na polanie.
Ale przód się usztywnił.
W grudniu doszło nawet do kontrofensywy.
Głęboko zasypani śniegiem, obaj wciąż czekali w chacie.
Jednak jego ojcu coraz trudniej było utrzymać rodzinę.
Jak nadeszła Wigilia 1944.
Jego syn Fritz spisał później wszystko, co się wydarzyło:
Przez cały dzień słyszeliśmy stłumiony ryk alianckich samolotów.
Było bardzo zimno.
Mama przygotowywała rosół przy kuchence w słabym świetle świecy.
Ojciec był poza organizacją.
Nagle rozległo się pukanie do drzwi.
Zaskoczony, wzdrygnąłem się i zobaczyłem, jak mama pospiesznie zdmuchuje świece.
Rozległo się kolejne pukanie.
Wzięliśmy się w garść i wyruszyliśmy.
Na zewnątrz stało dwóch mężczyzn w stalowych hełmach.
Jeden z nich mówił w obcym języku i wskazał na trzecią osobę leżącą na śniegu.
Zdaliśmy sobie sprawę: Ci ludzie to amerykańscy żołnierze.
Mama stała nieruchomo obok mnie.
Byli uzbrojeni i mogli wejść siłą, ale
stali tam i pytali wzrokiem.
Mężczyzna siedzący na śniegu wydawał się bardziej martwy niż żywy.
Wejdź - powiedziała mama zapraszającym gestem.
Jeden z nich był w stanie porozumieć się z moją mamą po francusku.
Mama zajęła się rannym mężczyzną.
Siedząc przy piecu, chłód ustąpił.
Duchy powróciły.
Cała trójka była rozproszona, zgubiła swoją jednostkę i błąkała się po lesie od kilku dni.
Mama mi powiedziała:
Przynieś jeszcze sześć ziemniaków.
Zapaliła drugą świecę i pokroiła umyte, nieobrane ziemniaki do zupy.
Obieranie ich w tamtym czasie byłoby marnotrawstwem.
Ranny mężczyzna bardzo krwawił i leżał nieruchomo.
Zupa mamy roztaczała zachęcający aromat.
Właśnie miałem nakryć do stołu, gdy rozległo się kolejne pukanie do drzwi.
Spodziewałem się bardziej rozproszonych Amerykanów i otworzyłem bez wahania.
Byli to czterej uzbrojeni po zęby żołnierze.
Byłem zaznajomiony z mundurem.
To byli nasi żołnierze Wehrmachtu.
Byłem sparaliżowany szokiem.
Czy to był nasz koniec?
Mama wyszła.
Jej spokojny głos trochę mnie uspokoił.
Przyniosłeś ze sobą lodowate zimno, chcesz zjeść z nami? wymamrotała.
Znalazła właściwy ton.
Żołnierze przywitali nas w przyjazny sposób i byli wyraźnie szczęśliwi, że znaleźli rodaków w Wigilię Bożego Narodzenia na pograniczu frontów w Ardenach.
Możemy się trochę rozgrzać? zapytał starszy oficer, podoficer.
Może zostaniemy do jutra?
Oczywiście - odpowiedziała ciepło mama, po czym dodała odważnie:
Są tu już trzy zmarznięte osoby, które chcą się ogrzać.
Prosimy o nie robienie zamieszania w Wigilię!
Sierżant zdał sobie z tego sprawę.
Szorstko zażądał informacji: Amis?
Mama spojrzała na każdego z nich i powiedziała powoli:
Możesz być moimi synami i tymi, którzy tam są.
Jeden z nich jest ranny, wcale nie ma się dobrze.
Pozostali są tak samo głodni i zmęczeni jak ty.
Następnie powiedziała do sierżanta:
Jest Wigilia, nie ma tu strzelaniny!
Wpatrywał się w nią.
Przez dwie lub trzy niekończące się sekundy;
ale mama powiedziała stanowczo: Odłóż broń na drewno i wejdź!
Rób, co mówi - warknął sierżant.
Bez słowa włożyli broń do szopy, w której trzymaliśmy drewno: trzy
karabinki, dwa pistolety, lekki karabin maszynowy i dwie bazooki.
Wróg nie pozostał niezauważony przez Amerykanów.
Z odwagą desperata byli gotowi podjąć walkę.
Kiedy wszyscy znaleźli się w małym salonie, wydawali się zagubieni.
Mama była jednak w swoim żywiole.
Uśmiechając się, poszukała miejsca dla wszystkich.
Mieliśmy trzy krzesła, ale łóżko mamy było duże.
Milczeli - w powietrzu czuć było napięcie.
Mama wróciła do gotowania.
Ranny mężczyzna jęknął głośno.
Jeden z Niemców pochylił się nad nim.
Czy jesteś ratownikiem medycznym? zapytała mama.
Odpowiedział: Nie, ale jeszcze kilka miesięcy temu studiowałem medycynę w Heidelbergu.
Następnie wyjaśnił Amerykanom po angielsku: Rana nie jest zaogniona dzięki zimnu.
Stracił jednak krew i potrzebuje odpoczynku oraz obfitego posiłku.
Teraz napięcie zostało rozładowane.
Sierżant wyjął ze swojego plecaka butelkę czerwonego wina, inny
położył na stole bochenek komisy (mocny chleb używany do karmienia żołnierzy).
Mama pokroiła chleb na kromki.
Nalała trochę wina do pucharu: Dla chorego!
Reszta została podzielona.
Teraz wszystko było gotowe na świąteczny posiłek.
Na stole migotały dwie świece.
Matka usiadła u wezgłowia na zaimprowizowanym siedzeniu.
W domu nie było zwyczaju modlenia się na głos przed posiłkami.
Ale teraz wszystko było inne.
Panowała świąteczna atmosfera.
Nikomu nie przyszłoby do głowy, by lekceważyć ten posiłek.
Trzymaliśmy się za ręce, a mama mówiła
z przejmującą szczerością, jakby ogłaszała Boże Narodzenie:
Przyjdź, Panie Jezu, i bądź naszym gościem...
Zakończyła słowami: ...i proszę, zakończ wreszcie tę wojnę!
Gdy rozejrzałem się po grupie, zauważyłem łzy w oczach żołnierzy.
I nikt się nie wstydził.
W końcu poszliśmy spać.
Wciąż znajdowałem miejsce w łóżku mamy.
Po skromnym śniadaniu podoficer wskazał Amerykanom drogę do amerykańskich linii.
Niemiecki kompas zmienił właściciela.
Uważaj, gdzie chodzisz.
Wydobywanych jest wiele ścieżek.
Kiedy usłyszysz Jabo (myśliwce bombardujące), pomachaj do nich jak do diabła.
Lekarz przetłumaczył na angielski.
Następnie ponownie się uzbroili.
Wszyscy uściskali się radośnie;
Obiecali, że spotkają się ponownie:
Jak tylko ta cholerna wojna się skończy! co oznacza: Jak tylko ta cholerna wojna się skończy!
W styczniu 1996 roku, ponad 50 lat później, Fritz
Vincken został ponownie połączony z Amerykanami.
Jeden z nich wciąż miał niemiecki kompas Wehrmachtu, z którym nigdy się nie rozstawał.